စဥ္းစားၾကည့္ေနာ္...

မႏွင္းဆီ

ဘယ္သူဆီသြား ခစား၀င္လို႔

ႏွမေလးအား ေမ့လို႔ေနသည္...

ဘယ္ဆီဘယ္ကမ္း ေရာက္မွန္းမသိ

ခ်စ္သူဆီသုိ႔

ေျပးလို႔ေမးလိုက္ခ်င္သည္.....

ဘယ္ကုိေမွ်ာ္ေငး လြမ္းရမယ္မွန္း

မသိခဲ့လို႔

ႏွင္းဆီပင္ေဘး

ေစာင့္ေမွ်ာ္ကာျဖင့္

ေမာင့္ကို လြမ္းလို႔ေနသည္

မႏွင္းဆီ

သူ......

ေမွ်ာ္သာေမွ်ာ္ ေပၚမလာေသာ သူ..............
လြမ္းသာလြမ္း လြမ္းခြင့္မရေသာ သူ...............
ခ်စ္သာခ်စ္ ခ်စ္ခြင့္မရွိေသာ သူ................
မုန္းသာမုန္း မုန္းလို႔မရေသာ သူ.............
ေစလိုရာေစ ထြက္သြားခြင့္ျပဳ
သူ႕အနားက တစ္ဖ၀ါးမွ မခြာခ်င္သူ
အဲ့တာ က်မခ်စ္ေသာသူ......

For....................

သည္းခံခြင့္လႊတ္ေပးရင္းနဲ႔
အဆံုးသတ္မွာ
နာက်င္မႈေတြက အဆိပ္တက္လာခဲ့

အဆိပ္ေတြရဲ႕ အေနာက္မွာ
ေအးစက္ျခင္းရဲ႕ အေငြ႕အသက္ကို
ခံစားမိပါရဲ႕

္နားလည္ေပးလိုက္ရတာ

နားလည္ေပးလိုက္ရတာ
ေနာက္ဆံုးေတာ့နင္က
တစ္ပါးရင္ခြင့္ကို
ေျခရာမက်န္ဘဲ
ေျပာင္းသြားတဲ့အထိ................

နားလည္ေပးလိုက္ရတာ
ေနာက္ဆံုးေတာ့
ငါ့ရင္ကုိ စုံကန္သြားတဲ့အထိ.......................

နားလည္ေပးလုိက္ရတာ
ေနာက္ဆံုးေတာ့
ငါ့အသည္းကုိ ေဆာ့ကစားလို႔
နင္းေခ်သြားတဲ့အထိ........

က်မနဲ႕ေမာင္

ႏႈတ္ကဖြင့္ေျပာမွ အခ်စ္လို႕ထင္တဲ့ေမာင္နဲ႔
ရင္ထဲမွာ တိတ္တိတ္ေလး တမ္းတေနတာကို အခ်စ္လို႔ထင္တဲ့ က်မတို႔
ေတြ႕ဆံုခဲ့တယ္........

ေမာင္က
ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားကို ႏႈတ္က ၾကားရမွ ေက်နပ္တတ္သူ
က်မက
သူ႕ရင္ထဲမွာ ကိုယ္ရွိေနတယ္ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔တင္ ေက်နပ္တတ္သူ


ေမာင္က
သူငယ္ခ်င္းမ်ားရင္ မေနတတ္သူ
က်မက
သူငယ္ခ်င္းေတြကို တြယ္တာတတ္သူ

ေမာင္က
ေကာ္ဖီခါးခါးကိုမွ ႏွစ္သက္တယ္ဆိုတဲ့သူ
က်မက
ေကာ္ဖီခါးခါးကို နည္းနည္းေလးမွေတာင္ မႏွစ္သက္တဲ့သူ

ေမာင္က
စံပယ္ကိုမွ ျမတ္ႏိုးတတ္သူ
က်မက
ႏွင္းဆီကိုမွ တန္ဖိုးထားတတ္သူ

ဒီလိုနဲ႔ဘဲ
ေမာင္နဲ႕က်မ
အေတြးခ်င္း
အယူအဆခ်င္း
အၾကိဳက္ခ်င္းမတူညီက်ဘူး

ထပ္တူက်ဖို႔လဲ ေတြးမၾကည့္မိခဲ့ဘူး

ထူးဆန္းတာတစ္ခုကေတာ့
မတူညီတာမ်ားလွတဲ့ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ
တူညီတာတစ္ခုေတာ့ရွိတယ္....

ဒါကေတာ့.
ေမာင္က က်မကို သိပ္ခ်စ္သလို.....
က်မကလည္း ေမာင့္ကို သိပ္ခ်စ္တယ္ ဆိုတာပါဘဲ.......

ခ်စ္သူအတြက္

ၾကာခဲ့ပါၿပီ

လေတြမ်ားစြာ

ဒါေပမယ့္လည္း

ငါ့အတြက္ေတာ့

နင့္အၿပံဳးေလးေတြက

ရင္းႏွီးေနတုန္း

နင့္အတြက္သာဆို

မရင့္က်က္ေသးတဲ့

ႏွလံုးသား

နာၾကင္ေနတာေတာင္

အရံႈးေပးေနမိတုန္း

မုန္းပစ္မယ္လို႕

ဦးေႏွာက္နဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့လည္း

ဇန္န၀ါရီလ (၁၄)ရက္ကို

ငါ့ႏွလံုးသား

လက္ခံေနတုန္း

ေမ့ေဆး

 

တစ္ေန႕တစ္ေန႕
နင့္အေၾကာင္းၾကား
နာၾကင္ရလြန္းလို႕
မေျပာၾကပါနဲ႕လား

တစ္ေန႕တစ္ေန႕
နင့္ကိုလြမ္း၇တာမ်ား
မလြမ္းႏိုင္ေတာ့လို႕
အလြမ္းေတြကို ရပ္တန္႕ေပးပါလား

အမွတ္တမဲေတြမ်ား
အမွတ္တရေတြ ျဖစ္ေစခဲ့လို႕
ေမွ်ာ္ေနရတာ
ေမာပန္းလြန္းလို႔

ခဏခဏေမ့တတ္ေအာင္ေတာ့
ေမ့ေဆးေလးမ်ား ထိုးေပးပါလား

ခြင့္မျပဳေတာ့ပါ

အခ်စ္ႏွစ္ခုၾကား
သစၥာတရားကို
အတုနဲ႔ထုဆစ္

နားလည္မႈကို
ေရာင္းစား

သံေဃာဇဥ္ကို
မ်က္ႏွာလြဲခဲ့တဲ့အခါ

ခ်စ္သူ႕အနား
ခစား၀င္ဖို႔
ငါ့မာနက
ခြင့္မျပဳေတာ့ပါ..........

ခက္တယ္....

မ်က္ရည္ေတြ မက်ေတာ့ပါဘူး
နင့္အတြက္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ေပ့ါ.....

ကို႔ကိုယ္ကုိသာ သတိေပး
ႀကိဳးစားထိန္းရင္း
ရွင္သန္ခဲ့ရတဲ့ဘ၀မွာ

နင့္အေၾကာင္းေတြ
ေတြးမိေနေသးေတာ့လည္းခက္တယ္......

သူငယ္ခ်င္းေတြကေျပာတယ္
ေမ့ပစ္သင့္ၿပီတဲ့
ေမ့ပစ္ဖုိ႔ ငါလည္းႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္
ဒီႏွလံုးသားက မေမ့ႏိုင္ေသးေတာ့လည္း ခက္တယ္.....

ခက္တယ္...ခက္တယ္
ေမ့ႏိုင္ဖို႔ကို ႀကိဳးစားရမွာကို ခက္ေနတယ္.....

ေၾကာခိုင္းၾကရေအာင္

နာၾကည္းမႈေတြက

င့ါဦးေႏွာက္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္လာရုိက္ခတ္တယ္

ယံုၾကည္မႈကိုခုတံုးလုပ္ပီး

ငါ့ဥေပကၡာေတြကို

နင္ကိုယ္တုိင္ဘဲ စားသံုးပစ္တဲ့အခါ........

အႀကိမ္ႀကိမ္နာေနတဲ့

ငါ့ႏွလံုးသားက နင့္ကို

အႀကိမ္ႀကိမ္မုန္းရင္း

အႀကိမ္ႀကိမ္ရံႈးတယ္......

နင့္အေၾကာင္းေတြးမိတိုင္း

ျပတ္ထြက္လုမတတ္ကုိက္မိေနတဲ့

ငါ့ႏႈတ္ခမ္းေတြက

င့ါမာနကုိ

အစိမ္းလိုက္ ျဖတ္ေတာက္တယ္......

ဒီလိုနဲ႔

နင့္ကိုယံုၾကည္မိတဲ့

ငါ့အရံႈးကို

ငါ့ကိုယ္တုိင္ဘဲ

ရင္၀ယ္ပိုက္လို႔

ႏႈတ္မဆက္ဘဲ

ေၾကာခိုင္းၾကရေအာင္......

နင္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သံုးရာသီအခ်စ္

ငါ့အတြက္ေတာ့ .......
မျမင္ႏိုင္တဲ့ သံေဃာဇဥ္ႀကိဳးေတြက
ေဆာင္းမွာတုိက္တဲ့ေလေတြလို႔ဘဲ
ငါ့ႏွလံုးသားကုိ
ေအးေစခဲ့တယ္.........

ငါ့အတြက္ေတာ့.....
မျမင္ႏုိင္တဲ့ အခ်စ္ေတြက
ေႏြမွာတုိက္တဲ့ ေလရူးလို႔ဘဲ
ကယက္ထၿပီးမွ
ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္.....

င့ါအတြက္ေတာ့.....
မျမင္ႏုိင္တဲ့ အၾကင္နာေတြက
မိုးမွာတုိက္တဲ့ ေလေတြလိုဘဲ
မိုးေရနဲ႕အတူ
ေပ်ာက္ဆံုးသြားတယ္.............

လြမ္းတယ္

ေနမထိမိုးမခ

ငါ့ႏွလံုးသားက

နင့္ပံုရိပ္ေတြ အရာထင္ေနေသးေတာ့လည္း

လြမ္းတယ္

အမိုးမရွိအကာမရွိ

အိမ္အိုေဟာင္းထဲက

ဓါတ္ပံုေလးကို ျပန္ျမင္ေယာင္ေတာ့လည္း

လြမ္းတယ္

တြန္႕ေၾကေနတဲ့

ဖိုတိုေပပါေလးထဲမွာ

မေဟာင္းေသးတဲ့

နင့္အၿပံဳးမ်ားကို ျပန္ျမင္ေယာင္ရင္း

လြမ္းတယ္

လြမ္းတယ္...

လြမ္းတယ္...

လြမ္းတယ္....

လြတ္လပ္ခြင့္ေလး

က်င့္သားရေနတ့ဲ ခ်ဳပ္ေႏွာင္မႈေတြထဲက
တခါတရံေတာ့ ရုန္းထြက္ခ်င္မိတယ္

လြတ္လပ္ခြင့္ေလး
တစ္ရက္ေလာက္မ်ား ရခဲ့မိရင္
သံေဃာဇဥ္ႀကိဳးကုိ
ခဏေလာက္ေတာ့
လြင့္ပစ္ခ်င္တယ္

လြတ္လပ္ခြင့္ေလး
တစ္မိနစ္ေလာက္မ်ား ရခဲ့မိရင္
အလြမ္းေတြကို
အေ၀းဆံုးသုိ႔ 
ပို႕လိုက္ခ်င္တယ္ 

လြတ္လပ္ခြင့္ေလး
တစ္စကၠန္႔ ေလာက္ရခဲ့မိရင္
နင့္ကို ေမ့လိုက္ခ်င္တယ္


လြတ္လပ္ခြင့္ေလးမ်ား
ရခဲ့မိရင္
နင့္ကိုခ်စ္မိတဲ့အခ်စ္ေတြကုိ
ျပန္ရုတ္သိမ္းလိုက္ခ်င္တယ္.....


လြတ္လပ္ခြင့္ေလးမ်ား
မရွိခဲ့ေတာ့လည္း
င့ါႏွလံုးသားကို ငါထမ္းပိုးလို႔
သံသရာကို ခရီးဆက္ရအံုးမယ္..........

 

တည္ေစမယ္ကြယ္

ေျမမွာက်လို႔
တစ္ပင္ထပ္ေပါက္မယ့္
ရြက္က်ပင္ေပါက္လည္း
မဟုတ္ရပါဘူး
င့ါအခ်စ္က
နင့္စြပ္စြဲတလို

ပင္ယံထက္ဖ်ား

ပြင့္သည့္ပန္းႏွယ္
နင့္အခ်စ္ကုိမွ
တစ္ျမတ္တစ္ႏိုးနဲ႔
သဇင္ပန္းေလးလို႔
ပန္ခ်င္သူပါကြယ္

သံသရပြားမမုန္းလိုက္နဲ႔
နားလည္မႈနဲ႔
တို႕အခ်စ္ၾကိဳးေတြ
တည္ေစမယ္ကြယ္..............

ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာ အရာမ်ား

ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ အနာဂတ္ထဲမွာ

နင့္လြတ္ခ်ခဲ့တဲ့ ငါလက္ေတြပါတယ္

နင့္နဲ႔ အတူ ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အတိတ္ေတြပါတယ္

နင့္နဲ႔အတူ ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ခေရပင္လမ္းလည္းပါတယ္

နင္ေပးခဲ့ဖူးတဲ့ င့ါပါးျပင္ေပၚက အနမ္းေတြလည္းပါတယ္

နင့္ေၾကာင့္ က်ခဲ့ဖူးတဲ့ ငါ့မ်က္ရည္ေတြလည္းပါတယ္

နင့္နဲ႕အတူထိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ငု၀ါပင္ေအာက္က ခံုတန္းေလးလည္းပါတယ္

နင့္ ႏႈတ္ခမ္းထြက္က်လာတဲ့ `` ငါ့ကိုသိပ္ခ်စ္တယ္´´ ဆိုတဲ့ စကားလည္းပါတယ္

နင့္နဲ႔အတူ သစၥာဆိုခဲ့ဖူးတဲ့ ေတာင္ေစာင္းေလးက ေစတီေလးလည္းပါတယ္...

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ၿပီး
ဆံုးရံႈးမႈေတြ ထပ္တလဲလဲ ရရွိခဲ့တဲ့အခါ

နင့္နဲ႔အတူ ခင္ခဲ့ဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ငါမုန္းခ်င္ခဲ့တယ္.......

အခ်စ္ကုိ မုန္းတတ္ခဲ့ၿပီ

 

အခ်စ္ဆံုးသူႏွစ္ဦးၾကား

သံသရကုိလြန္ဆြဲရင္း

ယံုၾကည္မႈနည္းလာတဲ့အခါ

ဖြင့္ေျပာခ်င္ေသာ္လည္း

မဖြင့္ေျပာရက္......

ယံုၾကည္ခ်င္ေသာ္လည္း

မယံုၾကည္ရဲ႔နဲ႕

ၾကာလာေတာ့လည္း

ႏႈတ္ဆက္လမ္းခြဲၾကတာပါဘဲ.........

အခ်စ္ဆိုတာ

အခ်စ္ဆိုတာ.....

သူ႕အနားမွာ ေနခြင့္မရွိလည္း
သူ႕ရင္ထဲမွာ
ကိုယ့္နာမည္ ေရးေရးေလး က်န္ခဲ့ရံုနဲ႕
ေက်နပ္တတ္ခဲ့ၿပီ.........

 

 

ေမ့ဖို႔ခက္တယ္

• 
  
  ဒီဖုန္းနံပါတ္ေလးျမင္ေတာ့
  ၀မ္းနည္းခဲ့ရျပန္ပီ....
  
  အရင္တစ္ခ်ိန္ကေတာ့
  ဒီဖုန္းနံပါတ္က
  င့ါမနက္ခင္းတိုင္းမွာ
  ရင္းႏွီးေနက်
  
  ဘလက္လစ္ျဖစ္တာ
  ၾကာခဲ့ၿပီးမွ
  အခုမ်ားေတာ့
  ဘယ္နံပါတ္မ်ား
  မွား၀င္သလည္းရယ္......
  ၀မ္းနည္း...ၾကည္ႏူးစြာ
  နားစြင့္မိခဲ့.....
  
  ေမ့သြားပီလားတဲ့....
  ေမးရက္လိုက္တာ
  
  နင္က ခ်စ္တတ္ေအာင္ဘဲ
  သင္ေပးခဲ့တာေလ.....
  ေမ့တတ္ေအာင္မွ မသင္ေပးခဲ့တာ....
  ဘယ္လိုလုပ္ ေမ့ရက္မွာလဲ
  
  ခ်စ္တယ္ဆိုတာ...လြယ္ကူေပမယ့္
  ေမ့ဖို႕ဆုိတာ
  မလုိခ်င္လို႔ သူမ်ားကို ေပးလိုက္တယ္ဆိုတာေလာက္ေတာ့
  ဘယ္လြယ္ပ့ါမလဲ..............
  
  ေမ့ဖို႔ေတာ့ ခက္တယ္
  အၾကင္နာရယ္..........

အၾကင္နာ

ဒီဖုန္းနံပါတ္ေလးျမင္ေတာ့...ဒီရင္က အရင္တခ်ိန္ကအတိုင္း....အစမတန္ ခုန္လာျပန္တယ္........

ဒီမ်က္ႏွာေလး ျမင္ျပန္ေတာ့လည္း.......၀မ္းနည္းခဲ့ျပန္တယ္.......

ဒါေပမယ့္လည္း.....နင္မေျပာင္းလဲေသးဘူးေနာ္....နင္ေျပာင္းလဲတာဆိုလို႔. နည္းနည္း၀လာတာဘဲရွိတယ္....

နင္...ငါ့ကို အရင္လိုဘဲ ဂရုစိုက္တုန္း...နင့္...ငါၾကိဳက္တတ္တဲ့ အစားအစာေတြကို အခုထိ မွတ္မိေနတုန္း.....

နင္ဖုန္းမွာလဲ ငါေပးထားတဲ့ ကီးခ်ိန္းေလးရွိတုန္း..........

နင့္ဆြဲႀကိဳးေလးမွာလဲ...ငါနဲ႔ ဆင္တူလုပ္ထားတဲ့ ငါ့နာမည္ ေလာ့ကတ္သီးေလး ရွိေနတုန္း.....

ဒီေလာက္ခ်စ္ခဲ့ရက္နဲ႔ နင္ဘာေၾကာင့္ ဒီလမ္းကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့လည္း....ငါမသိခဲ့ဘူး.......

နင္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့လမ္းက သာယာရဲ႔လား...ငါမသိခ်င္ဘူး.......အဆင္ေျပရဲ႕႕လားလည္း ငါမသိခ်င္ခဲ့ဘူး.....

နင့္ရင္ထဲမွာ ငါရွိေနေသးရဲ႕ ဘာေၾကာင့္မို႔ ငါ့တို႔ ေ၀းခဲ့ရတာလဲ.....ဒါဟာ ငါအသိခ်င္ဆံုး အေျဖ....

ဒါေပမယ့ ္...ငါမေမးခဲ့ပါဘူး....အၾကင္နာရယ္........

ငါေမးခဲ့မိရင္...ငါေကာ နင္ေကာ ႏွစ္ေယာက္လံုး ရင္ကြဲရအံုးမယ္.....

ငါေက်နပ္ခဲ့ပါတယ္...အၾကင္နာရယ္..........

နင့္ရင္ထဲမွာ ငါအနက္အရိႈင္းဆံုး ရွိေနတုန္းဆိုတာ...နင္မေျပာလည္း ငါသိသြားလို႔ေလ.....

နင့္ကုိ နာၾကည္းတဲ့ အခ်စ္နဲ႔ ငါမခ်စ္ေတာ့ဘူး......

နင့္ကို မုန္းတယ္လို႔ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို မေျပာေတာ့ဘူး....

နင့္အနားမွာ ေနခြင့္မရလို႔....နင့္ကို ေမ့ပစ္ေတာ့မယ္လို႔ မၾကိဳးစားေတာ့ဘူး......

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...အၾကင္နာရယ္...

ငါ့ကို သိပ္ခ်စ္ေပးခဲ့လို႔............